zakon-krzyzacki.

malbork.name

Powstanie i organizacja Zakonu Krzyżackiego


Zakon Krzyżacki powstał na końcu 12 wieku w Palestynie w czasach wypraw krzyżowych, w 1198 roku zakon był uznany przez Papieża Innocentego III. Początkowo zakon powstał jako bractwo szpitalne, którego głównym celem była opieka nad rannymi podczas oblężenia twierdzy Akkon. Zakon był podzielony na dwa: Zakon Kawalerów Mieczowych i Czarnego Krzyża Maryi Dziewicy. W 1237 roku z namowy Papieża Grzegorza IX te dwa zakony zostały połączone. Po upadku Jerozolimskiego Królestwa Zakon Krzyżacki powrócił do Europy i w latach 1211-1225 działał na terenach Węgier, jednak był wygnany z tych terenów i znów znalazł się bez własnego miejsca. W 1226 roku zakon otrzymał zaproszenie od księcia Konrada Mazowieckiego zatrzymać się na 20 lat na ziemiach Chełmińskich w Polsce w celu pacyfikacji i chrystianizacji Prusów.


Zakon Krzyżacki składał się z członków trzech kategorii: rycerzy, którzy mieli prawo obejmować wysokie stanowiska administracyjne, kapłanów i braci służących. Rycerzami mogli zostać tylko przedstawiciele szlachty. Kapłanami mogli zostać zarówno osoby pochodzenia szlacheckiego, jak i osoby pochodzące z ludu. Rycerze i kapłani składali przysięgę dożywotniej służby w zakonie. Bracia służący mogli składać przysięgę tylko czasowej służby w zakonie. Zostać członkami Zakonu Krzyżackiego mieli prawo tylko osoby pochodzenia niemieckiego, jednak ta reguła nie zawsze była przestrzegana.


Na czele zakonu stał wielki mistrz, który był wybierany dożywotnio przez najwyższy organ zakonu – kapitułę generalną.  W skład kapituły wschodzili przedstawiciele wszystkich gałęzi zakonu. Kapituła generalna była powoływana corocznie w celu rozwiązywanie najważniejszych problemów i spraw, związanych z działalnością całej organizacji. Wielki mistrz wyznaczał braci na najwyższe stanowiska (za zgodą kapituły): wielkiego marszałka, skarbnika itd.  Najbliższymi współpracownikami wielkiego mistrza były następujące osoby: wielki komtur – zastępca mistrza i pełniący funkcję ministra gospodarki i spraw wewnętrznych; wielki marszałek, który odpowiadał za sprawy wojenne; wielki szpitalnik, który odpowiadał za działalność charytatywną i szpitalną; wielki szafarz, który odpowiadał za handel, odzież i inwentaryzację; wielki skarbnik, odpowiadający za finanse zakonu.


W Zakonie Krzyżackim utrzymywana była ścisłą dyscyplina, zwłaszcza w czasach działań wojennych. Podstawą tej dyscypliny przede wszystkim był strach przed karą.  Bracia prowadzili życie ascetyczne, choć w niektórych aspektachta ascezabyła bardzo łagodna, jak na przykład w sprawie żywienia, ponieważ wojna potrzebowała silnych mężczyzn.
 

Wszystkie prawa zastrzeżone © 2012

Created by Tonias